Pionierzy adwentyzmu i doktryna o Trójcy

Siostra White napisała, że wcześni pionierzy adwentyzmu mają składać swoje świadectwo o tym, co stanowi prawdę na obecny czas¹, ponieważ nauczyli się unikać błędów i niebezpieczeństw, i czy nie są zatem kompetentni, by udzielać mądrych rad²? W ich pismach widzimy ich jednomyślne poglądy dotyczące osobowości Boga i to, że uniknęli trynitarnego błędu. Jest wiele do napisania na ten temat, ponieważ pionierzy adwentyzmu pozostawili dużo materiału odnoszącego się bezpośrednio lub pośrednio do doktryny o Trójcy. Przyjrzymy się jednak niektórym świadectwom Jamesa White'a i brata Loughborougha, ponieważ przeczytaliśmy niektóre z ich artykułów o osobowości Boga. Porównamy również ich świadectwo z Duchem Proroctwa, jak robiliśmy to do tej pory.

James White wymienił w „Review and Herald” niektóre z popularnych baśni tego wieku, mówiąc: Tutaj moglibyśmy wspomnieć o Trójcy, która pozbywa się osobowości Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa, oraz o pokrapianiu lub polewaniu zamiast bycia «pogrzebanym z Chrystusem w chrzcie», «wszczepionym w podobieństwo Jego śmierci»; ale zostawiamy te baśnie, aż zauważymy jedną, która jest uznawana za świętą przez prawie wszystkich mieniących się chrześcijanami, zarówno katolików, jak i protestantów. Jest to zmiana szabatu z czwartego przykazania z siódmego na pierwszy dzień tygodniaJ. S. White, \textit{“Preach the Word.”}, „The Advent Review, and Sabbath Herald”, 11 grudnia 1855, s. 85..

Co James White ma na myśli, gdy mówi, że Trójca pozbywa się osobowości Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa? W „The Day-Star” napisał:

Quotation:

[...] pewna klasa, która wypiera się jedynego Pana Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ta klasa nie może być nikim innym jak tymi, którzy odrealniają istnienie Ojca i Syna jako dwóch odrębnych, dosłownych, namacalnych osób, a także dosłownego świętego miasta i tronu Dawida... Sposób, w jaki spirytualiści tak pozbyli się lub wyparli jedynego Pana Boga i naszego Pana Jezusa Chrystusa, to, po pierwsze, przez używanie starego niebiblijnego trynitarnego wyznania wiary, a mianowicie, że Jezus Chrystus jest wiecznym Bogiem, chociaż nie mają ani jednego fragmentu, który by to potwierdzał, podczas gdy nie brakuje nam wyraźnego świadectwa Pisma, że jest On Synem wiecznego Boga

J. S. White, „The Day-Star”, 24 stycznia 1846.

.

Pozbywanie się osobowości Boga i Jego Syna dokonuje się poprzez wyparcie się Ich jako dwóch odrębnych, dosłownych i namacalnych osób. Doktryna o osobowości Boga naucza, że Ojciec ma dosłowną, namacalną osobę.

W artykule z The Advent Review, and Sabbath Herald z 4 kwietnia 1854 roku James White wymienił 10 punktów dotyczących „katolickich powodów zachowywania niedzieli”, gdzie powiedział, że niedziela jest dniem poświęconym przez apostołów ku czci Trójcy Przenajświętszej\textit{The Advent Review, and Sabbath Herald}, t. V, 4 kwietnia 1854, s. 86.. Tutaj również widzimy zgodę między J. B. Frisbie'em a Jamesem White'em w ich poglądzie, że szabat jest poświęcony biblijnemu Bogu określonemu w pierwszym punkcie Fundamentalnych Zasad, a niedziela jest poświęcona trynitarnemu Bogu. Głównym problemem z doktryną o Trójcy jest to, że pozbywa się osobowości Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa. W Life Incidents napisał więcej o tym, dlaczego tak jest.

Quotation:

Jezus modlił się, aby jego uczniowie byli jedno, tak jak On był jedno ze swoim Ojcem. Ta modlitwa nie była o jednym uczniu z dwunastoma głowami, ale o dwunastu uczniach zjednoczonych w celu i wysiłku w sprawie ich Mistrza. Ani też Ojciec, ani Syn nie są częściami «trójjedynego Boga»³. Są oni dwoma odrębnymi istotami, jednak są jedno w zamyśle i dokonaniu odkupienia. Odkupieni, od pierwszego, który uczestniczy w wielkim odkupieniu, do ostatniego, wszyscy przypisują cześć, chwałę i uwielbienie za swoje zbawienie zarówno Bogu, jak i Barankowi

J. S. White, \textit{Life Incidents}, Steam Press: Seventh-day Adventist Publishing Assoc., Battle Creek, Mi 1868, s. 343.

.

Siostra White napisała podobnie na temat modlitwy Chrystusa:

Ellen G. White:

Brzemieniem tej modlitwy było to, aby Jego uczniowie byli jedno, tak jak On był jedno z Ojcem; jedność tak bliska, że chociaż byli dwiema odrębnymi istotami, istniała doskonała jedność ducha, celu i działania. Umysł Ojca był umysłem Syna

Lt1-1882.1; 1882

Ellen G. White:

Jedność, która istnieje między Chrystusem a Jego uczniami, nie niszczy osobowości żadnej ze stron. Są jedno w celu, w umyśle, w charakterze, ale nie w osobie. W ten sposób Bóg i Chrystus są jedno

MH, 421 422; 1905

Ojciec i Syn nie stanowią jednej osoby ani jednej istoty. Ojciec i Syn są jednością, tak jak Chrystus i Jego uczniowie są jednością — jednością w duchu, celu, umyśle i charakterze.

Wielu adwentystycznych trynitarnych uczonych oskarża Jamesa White'a i innych wczesnych pionierów o arianizm lub pół-arianizm, twierdząc, że czynili oni Chrystusa podrzędnym wobec Ojca. To nieprawda. Przeczytajmy świadectwo Jamesa White'a w tej sprawie.

Quotation:

Paweł potwierdza o Synu Bożym, że był On w postaci Boga, i że był równy Bogu. «Który będąc w postaci Boga, nie uważał za grabież bycia równym Bogu». Flp 2:6. Powodem, dla którego nie jest grabieżą dla Syna być równym Ojcu, jest fakt, że jest równy. Jeśli Syn nie jest równy Ojcu, wtedy jest grabieżą, gdy stawia się na równi z Ojcem

Quotation:

Niewytłumaczalna trójca, która czyni bóstwo trzema w jednym i jednym w trzech, jest wystarczająco zła; ale ten skrajny unitarianizm, który czyni Chrystusa podrzędnym wobec Ojca jest gorszy. Czy Bóg powiedział do kogoś podrzędnego: «Uczyńmy człowieka na nasz obraz?»

J. S. White, \textit{Christ Equal with God}, „The Advent Review and Sabbath Herald”, 29 listopada 1877, s. 172.

.

Problem adwentystycznych trynitarnych uczonych polega na tym, że sami nie potrafią w pełni wyjaśnić boskości Chrystusa inaczej niż przez paradygmat trynitarny. Pionierzy adwentystyczni wierzyli w pełną boskość Chrystusa, ale odrzucali Trójcę, ponieważ niszczy ona osobowość Boga. Niewytłumaczalna trójca, która czyni bóstwo trzema w jednym i jednym w trzech, jest wystarczająco zła Poniżej znajduje się kolejne oświadczenie Jamesa White'a, w którym porównał wierzenia Adwentystów Dnia Siódmego z wierzeniami Baptystów Dnia Siódmego. Adwentyści Dnia Siódmego nie wierzyli w Trójcę, w przeciwieństwie do Baptystów Dnia Siódmego. James White wspomniał, że w kwestii boskości Chrystusa Adwentyści Dnia Siódmego są tak blisko trynitarnych Baptystów Dnia Siódmego, że nie spodziewają się tam żadnego problemu.

Quotation:

Główna różnica między tymi dwoma grupami dotyczy kwestii nieśmiertelności. Adwentyści Dnia Siódmego wyznają boskość Chrystusa tak blisko trynitarian, że nie spodziewamy się tu żadnego problemu. A ponieważ praktyczne zastosowanie tematu Darów Ducha dla naszego ludu i naszej pracy jest lepiej rozumiane przez naszych braci Baptystów Dnia Siódmego, okazują oni mniej troski o nas w tej kwestii

J. S. White, \textit{The Two Bodies. The Relation Which the S. D. Baptists and the S. D. Adventists Sustain to Each Other}, „The Advent Review and Sabbath Herald”, 12 października 1876, s. 116.

.

Te dowody powinny wzbudzić pytania u każdego adwentystycznego trynitarnego uczonego. Jak to możliwe, że pionierzy adwentystyczni uznawali boskość Chrystusa tak jak trynitarianie, a jednak odrzucali doktrynę o Trójcy? W jaki sposób Chrystus był w pełni boski, jeśli nie był częścią połączonego Boga trzy-w-jednym? Odpowiedź jest prosta i całkowicie biblijna. Chrystus jest w pełni boski, tak jak Jego Ojciec, ponieważ został zrodzony na dokładny obraz osoby Ojca; w ten sposób odziedziczył kompletną boską naturę od swojego Ojca.

Ellen G. White:

Została złożona pełna ofiara; albowiem «tak Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna» —nie syna przez stworzenie, jak aniołowie, ani nie syna przez adopcję, jak grzesznik, któremu przebaczono, ale Syna zrodzonego na dokładny obraz osoby Ojca, i w całej jasności Jego majestatu i chwały, równego Bogu w autorytecie, godności i boskiej doskonałości. W Nim zamieszkała cała pełnia Bóstwa cieleśnie

ST May 30, 1895, par. 3; 1895

Pełna boskość Chrystusa nie opiera się na połączonej osobowości Boga, ale raczej na Jego synostwie względem Ojca. Biblia nigdy nie odnosi się do Chrystusa za pomocą terminu „jeden Bóg” — tylko Ojciec jest określany terminem „jeden Bóg”^{4 5}. Jezus, Syn Boży, jest w pełni boski, ale nie jest określany jako jeden Bóg, osobowa, duchowa istota w pierwszym punkcie Fundamentalnych Zasad.

Ellen G. White:

Pan Jezus Chrystus, jednorodzony Syn Ojca, jest prawdziwie Bogiem w nieskończoności, ale nie w osobowości

Ms116-1905.19; 1905

Brat J. N. Loughborough został poproszony o odpowiedź na pytanie: Jakie poważne zastrzeżenia istnieją wobec doktryny o Trójcy?Pytanie zostało zadane przez brata W. W. Gilesa i zostało przesłane do Jamesa S. White'a, który przekazał je bratu Johnowi N. Loughboroughowi.. Czytając jego odpowiedź, spróbujmy zrozumieć niektóre z powodów, dla których pierwsi pionierzy nie przyjęli tej doktryny.

Quotation:

Jest wiele zastrzeżeń, które moglibyśmy wysunąć, ale ze względu na ograniczoną przestrzeń skrócimy je do trzech następujących: 1. Jest sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem. 2. Jest sprzeczna z Pismem. 3. Jej pochodzenie jest pogańskie i bajeczne

Quotation:

Omówimy te stanowiska pokrótce w tej kolejności. Zatem 1. Nie jest zgodne ze zdrowym rozsądkiem mówić o trzech jako jednym i jednym jako trzech. Albo, jak niektórzy to wyrażają, nazywając Boga «Trójjedynym Bogiem», czyli «Bogiem trzy-w-jednym». Jeśli Ojciec, Syn i Duch Święty są każdy Bogiem, byłoby trzech Bogów; ponieważ trzy razy jeden to nie jeden, lecz trzy. Istnieje sens, w którym są jedno, ale nie są jedną osobą, jak twierdzą trynitarianie

Quotation:

2. Jest sprzeczna z Pismem. Prawie każdy fragment Nowego Testamentu, który mówi o Ojcu i Synu, przedstawia Ich jako dwie odrębne osoby. Sam siedemnasty rozdział Ewangelii Jana wystarczy, aby obalić doktrynę o Trójcy. Ponad czterdzieści razy w tym jednym rozdziale Chrystus mówi o swoim Ojcu jako o osobie odrębnej od siebie. Jego Ojciec był w niebie, a On na ziemi. Ojciec Go posłał. Dał Mu tych, którzy uwierzyli. Miał potem pójść do Ojca. I w tym właśnie świadectwie pokazuje nam, na czym polega jedność Ojca i Syna. Jest ona taka sama jak jedność członków Kościoła Chrystusowego. «Aby oni wszyscy byli jedno; jak ty, Ojcze, we mnie, a ja w tobie, aby i oni byli jedno w nas; aby świat uwierzył, że ty mnie posłałeś. A chwałę, którą mi dałeś, dałem im; aby byli jedno, tak jak my jedno jesteśmy». Jednego serca i jednego umysłu. Jednego celu w całym planie opracowanym dla zbawienia człowieka. Przeczytajcie siedemnasty rozdział Ewangelii Jana i zobaczcie, czy nie obala on całkowicie doktryny o Trójcy

Quotation:

Aby wierzyć w tę doktrynę, czytając Pismo, musimy uwierzyć, że Bóg posłał samego siebie na świat, umarł, aby pojednać świat z samym sobą, wskrzesił samego siebie z martwych, wstąpił do samego siebie do nieba, wstawia się przed samym sobą w niebie, aby pojednać świat z samym sobą, i jest jedynym pośrednikiem między człowiekiem a samym sobą. Nie wystarczy zastąpić ludzką naturę Chrystusa (według trynitarian) jako Pośrednika; ponieważ Clarke mówi: «Ludzka krew nie może bardziej przebłagać Boga niż krew świni». Komentarz do 2Sm 21:10. Musimy także wierzyć, że w ogrodzie Bóg modlił się do samego siebie, że jeśli to możliwe, aby kielich został oddalony od niego samego, i w tysiąc innych takich absurdów

Quotation:

Przeczytajcie uważnie następujące teksty, zestawiając je z ideą, że Chrystus jest Wszechmocnym, Wszechobecnym, Najwyższym i jedynym samoistnym Bogiem: J 14:28; 17:3; 3:16; 5:19, 26; 11:15; 20:19; 8:50; 6:38; Mk 13:32; Łk 6:12; 22:69; 24:29; Mt 3:17; 27:46; Ga 3:20; 1J 2:1; Obj 5:7; Dz 17:31. Patrz też Mt 11:25.27; Łk 1:32; 22:42; J 3:35, 36; 5:19, 21, 22, 23, 25, 26; 6:40; 8:35, 36; 14:13; 1Kor 15:28 itd.

Quotation:

Słowo Trójca nie występuje nigdzie w Piśmie. Główny tekst, który podobno jej naucza, to 1J 1:7⁶, który jest interpolacją. Clarke mówi: «Ze stu trzynastu manuskryptów tekstu tego brakuje w stu dwunastu. Nie występuje w żadnym manuskrypcie przed dziesiątym wiekiem. A pierwsze miejsce, w którym tekst pojawia się po grecku, to greckie tłumaczenie aktów Soboru Laterańskiego, który odbył się w 1215 roku n.e.». — Komentarz do Ew. Jana 1 i uwagi na końcu rozdziału

Quotation:

3. Jej pochodzenie jest pogańskie i bajeczne. Zamiast wskazywać nam Pismo jako dowód trójcy, wskazuje się nam na trójząb Persów, z twierdzeniem, że przez to chcieli nauczać idei trójcy, a jeśli mieli doktrynę o trójcy, musieli ją otrzymać przez tradycję od ludu Bożego. Lecz to wszystko jest tylko założeniem, ponieważ jest pewne, że Kościół żydowski nie wyznawał takiej doktryny. Pan Summerbell mówi: «Mój przyjaciel, który był obecny w synagodze w Nowym Jorku, zapytał Rabina o wyjaśnienie słowa ‘elohim’. Duchowny trynitarny, który stał obok, odpowiedział: ‘Cóż, to ma odniesienie do trzech osób w Trójcy’, po czym Żyd wystąpił naprzód i powiedział, że nie wolno mu więcej wymawiać tego słowa, bo będą musieli zmusić go do opuszczenia budynku; ponieważ nie było dozwolone wymawianie imienia żadnego obcego boga w synagodze»⁷. Milman mówi, że idea trójzębu jest bajeczna («History of Christianity», s. 34)

Quotation:

Ta doktryna o trójcy została wprowadzona do Kościoła mniej więcej w tym samym czasie co oddawanie czci obrazom i zachowywanie dnia słońca, i jest jedynie przerobioną doktryną perską. Od jej wprowadzenia do ukształtowania doktryny w obecnej formie upłynęło około trzystu lat. Rozpoczęło się to około 325 roku n.e., a zakończyło się w 681 roku. Patrz E. Gibbon, H. Milman, «The Decline and Fall of the Roman Empire», t. IV, s. 422. Została przyjęta w Hiszpanii w 589 roku, w Anglii w 596 roku, w Afryce w 534 roku — Gibbon, t. IV, s. 114, 345; Milner⁸, t. I, s. 519

J. N. Loughborough, \textit{Questions for Bro. Loughborough}, „The Advent Review, and Sabbath Herald”, 5 listopada 1861, s. 184.

.

Brat Loughborough był synem pastora metodystycznego i został wychowany w wierze w doktrynę o Trójcy. Poza wymienionymi powodami nie przyjmuje on tej doktryny, ponieważ nie jest ona zgodna z prawdą o osobowości Boga. Siedemnasty rozdział Ewangelii Jana jest zgodny z prawdą o osobowości Boga nauczaną i przestrzeganą przez Adwentystów Dnia Siódmego; doktryna o Trójcy nie jest.

J. N. Andrews powiedział: Doktryna o Trójcy, która została ustanowiona w Kościele przez sobór nicejski w 325 roku n.e. Ta doktryna niszczy osobowość Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa, naszego PanaJ. N. Andrews, \textit{The Three Angels of Rev. XIV, 6--12}, „The Advent Review, and Sabbath Herald”, 6 marca 1855, s. 185..

W kontekście trynitarnego rozumienia osobowości Boga można bezpiecznie powiedzieć, że osobowość Boga, czyli właściwość lub stan Boga jako osoby, w każdym rozumieniu doktryny o Trójcy jest tajemnicą. Problem polega na tym, że nie ma jasnego poglądu, kim jest ten jeden Bóg, który jest osobą. Podstawowe twierdzenie mówi, że Bóg jest Jeden, ale Trzema, lub Jeden w Trzech; tak, Bóg jest osobą i jest jeden, ale jednocześnie jest trzema osobami. Ten pogląd nigdy nie może mieć jasnego postrzegania osobowości Boga. Ponadto zaprzeczy on najwyraźniejszemu świadectwu Pisma Świętego, że jedynym Bogiem jest Ojciec, a Chrystus jest prawdziwie Jego jednorodzonym Synem. Większość braci trynitarnych zgodziłaby się, że Chrystus jest realną i określoną istotą, ale gdyby trynitarianin miał zaakceptować Ojca jako realną i określoną Istotę, musiałby również zaakceptować Ducha Świętego jako realną i określoną istotę, tym samym zaprzeczając, że Duch Święty jest duchem, środkiem, przez który Ojciec i Syn są wszechobecni. I odwrotnie, gdyby trynitarianin zaakceptował Ducha Świętego jako dosłownego ducha, niemającego ciała ani formy, zaprzeczyłby wtedy, że Ojciec jest realną, określoną istotą. W rozmowie o właściwości lub stanie Boga jako osoby nigdy nie ma jasnego poglądu na tę sprawę wśród zwolenników doktryny o Trójcy; to wybieg. ‘Wybiegi’ to słowo, którego siostra White użyła do opisania oszustwa poprzez podstęp lub fortel w celu ukrycia, ucieczki lub uniknięcia⁹ prawdy; innymi słowy, coś, czego nie można złapać ani za głowę, ani za ogon. To jest główny powód, dla którego siostra White nie angażowała się w dyskusję o Trójcy, która miała się pojawić w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego.

Ellen G. White:

Ostrzeżono mnie, abym nie wchodziła w spór dotyczący kwestii, które pojawią się w związku z tymi sprawami, ponieważ spór mógłby prowadzić ludzi do uciekania się do wybiegów, a ich umysły zostałyby odwiedzione od prawdy Słowa Bożego do przypuszczeń i domysłów. Im więcej dyskutuje się o dziwacznych teoriach, tym mniej ludzie będą wiedzieć o Bogu i o prawdzie, która uświęca duszę

Lt232-1903.41; 1903

Kiedy czytamy dzieła pionierów Adwentystów Dnia Siódmego na temat osobowości Boga, widzimy, że nie wpadli oni w pułapkę Trójcy. Ich nietrynitarne poglądy na temat Boga nie wynikały z niewiedzy, lecz z poznania prawdy o osobowości Boga. Byli oni ludźmi o bystrym i szlachetnym intelekcie, rozumiejącymi cienką granicę między prawdą a błędem. Ich zrozumienie osobowości Boga jest zrównoważone i solidne, mocno wsparte prostym i jasnym „tak mówi Pan”.

Wielu adwentystów akceptuje dziś doktrynę o Trójcy, ponieważ Ellen White rzekomo ją zaakceptowała i promowała. Jest to dalekie od prawdy, a taki wniosek wynika z braku znajomości Ducha Proroctwa. Jeśli ktokolwiek był zaznajomiony z wierzeniami siostry White, to był to jej mąż James White. Oto co ma do powiedzenia o pismach swojej żony:

Quotation:

Zapraszamy wszystkich do porównania świadectw Ducha Świętego poprzez panią White ze Słowem Bożym. I w tym nie zapraszamy was do porównywania ich z waszym wyznaniem wiary. To jest zupełnie co innego. Trynitarianin może porównać je ze swoim wyznaniem wiary i potępić je, ponieważ się z nim nie zgadzają. Przestrzegający niedzieli lub człowiek, który uważa wieczne męki za ważną prawdę, i pastor, który kropi niemowlęta, każdy może potępić świadectwa pani White, ponieważ nie zgadzają się z ich szczególnymi poglądami. I setka innych, z których każdy ma inne poglądy, może dojść do tego samego wniosku. Jednak ich autentyczności nigdy nie można sprawdzić w ten sposób

J. S. White, \textit{Mutual Obligation}, „The Advent Review and Herald of the Sabbath”, 13 czerwca 1871, s. 204.

.

James White był najbliższym współpracownikiem Ellen White, osobą, która była z nią jedno w Bożym budowaniu Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Mamy jasne i bezpośrednie świadectwo od niego, że pisma Ellen White nie są trynitarne. Dziś uczeni przedstawiają fałszywą narrację, że Ellen White rozwinęła swoje zrozumienie doktryny o Trójcy i ostatecznie ją zaakceptowała i głosiła. Ale widzimy, że Ellen White nie zmieniła swojego stanowiska w sprawie osobowości Boga ani nie przyjęła doktryny o Trójcy. Była jednoznaczna w swoim twierdzeniu, że nigdy tego nie zrobiła. Kiedy nadszedł kryzys Kellogga dotyczący osobowości Boga, pozostała niewzruszona w swoim poglądzie, tak jak wszyscy wcześni pionierzy Adwentystów Dnia Siódmego — a jej postępowanie z dr. Kelloggiem to udowadnia. To prawda, doktryna o Trójcy nie może być przyjęta przez lojalnych wobec wiary i zasad, które wytrzymały wszelki sprzeciw szatańskich wpływów¹⁰. Dzisiejsza oficjalna narracja, że Ellen White nauczała Trójcy, przypomina twierdzenie dr. Kellogga, że książka The Living Temple nauczała tego samego, co Ellen White. Ale broń Boże, żeby ten pogląd przeważył¹¹.