Kroki do apostazji

W poniższym cytacie brat J. N. Loughborough, który był jednym z pionierów Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, ostrzegał nas przed pięcioma krokami do apostazji.

Quotation:

Pierwszym krokiem do apostazji jest utworzenie wyznania wiary, mówiącego nam, w co mamy wierzyć. Drugim jest uczynienie tego wyznania wiary testem przynależności. Trzecim jest sprawdzanie członków według tego wyznania. Czwartym jest potępienie jako heretyków tych, którzy nie wierzą w to wyznanie. A piątym — rozpoczęcie prześladowań przeciwko takim osobom. Proszę, abyśmy nie naśladowali Kościołów w jakimkolwiek nieuzasadnionym sensie w opisanym kroku

J. N. Loughborough, \textit{Doings of the Battle Creek Conference, Oct. 5 \& 6, 1861}, „Advent Review, and Sabbath Herald”, 8 października 1861, s. 148.

.

Ważne jest, aby mieć te zasady na uwadze, i powinniśmy zadać sobie pytanie, czy my dzisiaj naśladujemy Kościoły w jakimkolwiek nieuzasadnionym sensie w opisanym kroku. Co by się stało z adwentystą dnia siódmego, który odrzuciłby doktrynę o Trójcy na rzecz Fundamentalnych Zasad? Czy mamy jakieś ustanowione wyznanie wiary w naszym Kościele? Czy na jego podstawie jest sprawdzane nasze członkostwo ?

Fundamentalne Zasady miały inny charakter i inną rolę w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego, w przeciwieństwie do wzorca przyjętego przez inne Kościoły. Fundamentalne Zasady nie zostały opracowane jako wyznanie wiary. W przedmowie deklaracji z 1872 roku czytamy o ich charakterze:

Quotation:

Przedstawiając publicznie to streszczenie naszej wiary, pragniemy, aby wyraźnie zrozumiano, że nie mamy żadnych artykułów wiary, wyznania wiary ani dyscypliny poza Biblią. Nie przedstawiamy tego jako coś, co ma jakikolwiek autorytet wśród naszych ludzi, ani nie ma to na celu zapewnienia jednolitości wśród nich, jako systemu wiary, ale jest to krótkie oświadczenie o tym, co jest i było, z wielką jednomyślnością, wyznawane przez nich

\textit{A Declaration of the Fundamental Principles, Taught and Practiced by the Seventh-Day Adventists}, Steam Press of the Seventh-Day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich. 1872.

.

W przedmowie deklaracji z 1889 roku czytamy podobne poglądy:

Quotation:

Jak stwierdzono gdzie indziej, Adwentyści Dnia Siódmego nie mają innego wyznania wiary niż Biblia; ale trzymają się pewnych dobrze zdefiniowanych punktów wiary, dla których czują się przygotowani do podania wyjaśnień «każdemu, kto ich zapyta». Poniższe twierdzenia można uznać za podsumowanie głównych aspektów ich wiary religijnej, co do których, o ile nam wiadomo, panuje całkowita jednomyślność w całym ciele

Rocznik statystyczny Adwentystów Dnia Siódmego za 1889 r., s. 147, Fundamentalne Zasady Adwentystów Dnia Siódmego.

.

Fundamentalne Zasady nie zostały opracowane, aby narzucać komuś wiarę. Wierzący, prowadzeni przez Ducha Świętego, dobrowolnie poddawali swoje sumienia Słowu Bożemu; pod wpływem Ducha Świętego dochodzili do tych samych wniosków. Panowała całkowita jednomyślność w całym ciele. Wszyscy wierzący czuli się „przygotowani do podania wyjaśnień każdemu, kto ich zapyta” o coś związanego z ich wiarą.

Dzisiaj widzimy uderzającą różnicę w zasadach i praktyce adwentystycznych wierzeń w porównaniu z naszymi pionierami. Utrzymujemy ducha jedności poprzez dyscyplinowanie naszych członków za zaprzeczanie Fundamentalnym Wierzeniom. W naszym podręczniku kościelnym, w sekcji „Powody do dyscypliny”, czytamy pierwszy punkt, który określa sposób postępowania w przypadku zaprzeczenia wiary w Fundamentalne Wierzenia Adwentystów Dnia Siódmego.

Quotation:

Powody do dyscypliny

Quotation:

1. Zaprzeczanie wiary w podstawy ewangelii i w Fundamentalne Wierzenia Kościoła lub nauczanie doktryn sprzecznych z nimi

\textit{Seventh-Day Adventist Church Manual}, wyd. 20, poprawione, 2022, s. 67.

.

Dyscyplinowanie kogoś z powodu jego wiary nie jest niczym innym jak przymuszaniem sumienia. Nasze sumienie powinniśmy poddawać wyłącznie Biblii — nie człowiekowi, radom czy kościelnym wyznaniom wiary. Dyscyplinowanie członków za zaprzeczanie Fundamentalnym Wierzeniom jest wyraźnym dowodem na to, że rzeczywiście mamy wyznanie wiary poza Biblią. Nie możemy korzystać z wolności sumienia w poddaniu się Słowu Bożemu, będąc jednocześnie ograniczeni zestawem wierzeń, które, jeśli zostaną zakwestionowane na podstawie autorytetu Biblii, będą skutkować dyscypliną. W naszej praktyce zapomnieliśmy o fundamencie protestantyzmu i reformacji. Wszyscy reformatorzy doświadczyli przymusu sumienia, nawet za cenę życia. Marcin Luter słynnie wcielił tę zasadę w życie podczas swojej przed Sejmem w Wormacji.

Quotation:

Jeżeli nie zostanę przekonany przez Pismo Święte i prosty rozum — nie uznaję autorytetu papieży i soborów, ponieważ zaprzeczały sobie nawzajem — moje sumienie jest niewolnikiem Słowa Bożego. Nie mogę odwołać i nie odwołam niczego, ponieważ działanie wbrew sumieniu nie jest ani słuszne, ani bezpieczne. Tu stoję, nie mogę inaczej. Boże, pomóż mi. Amen

R. H. Bainton, \textit{Here I Stand: A Life of Martin Luther}.

.

Jeżeli członek Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego ma sumienie będące niewolnikiem Słowa Bożego i nie jest w zgodzie z Fundamentalnymi Wierzeniami Adwentystów Dnia Siódmego, jego sumienie nie powinno być przymuszane przez dyscyplinę kościelną. Wiemy, że w czasach końca cały Kościół Adwentystów Dnia Siódmego będzie przymuszany w kwestii szabatu. Walczyliśmy o wolność religijną, a jednak pozwalamy sobie na przymuszanie sumienia tych, którzy nie są w zgodzie z Fundamentalnymi Wierzeniami. Jeśli dziś dyscyplinujemy naszych członków za to, że nie poddają swojego sumienia ludziom, radom i wyznaniom wiary, jak będziemy postępować jutro, gdy rząd będzie dyscyplinował swoich obywateli za niepoddawanie sumienia jego władzy, gdy będzie wymuszał posłuszeństwo prawu sprzecznemu z Pismem Świętym?

Pionierzy adwentyzmu byli bardzo świadomi niebezpieczeństw wymuszania na członkach Kościoła posłuszeństwa sumienia. Wyrażanie ich wierzeń nie miało na celu tworzenia jedności. Byli gotowi uzasadniać swoją wiarę z Biblii, gdy ich o to proszono. Biblia była ich jedynym wyznaniem i artykułem wiary.

W 1883 roku pojawiła się propozycja wprowadzenia podręcznika kościelnego do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Ta propozycja została odrzucona po dokładnym zbadaniu przez komitet powołany przez Generalną Konferencję. W artykule „No Church Manual” (Brak podręcznika kościelnego) czytamy ich powody odrzucenia proponowanego podręcznika kościelnego.

Quotation:

Podczas gdy bracia, którzy popierali podręcznik, zawsze twierdzili, że takie dzieło nie miało być w żaden sposób podobne do wyznania wiary czy dyscypliny, ani mieć autorytetu do rozstrzygania spornych kwestii, ale miało być jedynie uważane za książkę zawierającą wskazówki pomocne dla osób o małym doświadczeniu, to jednak musi być oczywiste, że takie dzieło, wydane pod auspicjami Generalnej Konferencji, natychmiast niosłoby ze sobą dużą wagę autorytetu i byłoby konsultowane przez większość naszych młodszych duchownych. Stopniowo kształtowałoby i formowałoby całe ciało; a ci, którzy by się do niego nie stosowali, byliby uważani za niezgodnych z ustalonymi zasadami porządku kościelnego. I czy nie jest to właśnie celem podręcznika? I jaki byłby z niego pożytek, gdyby nie miał osiągnąć takiego rezultatu? Ale czy ten rezultat, ogólnie rzecz biorąc, byłby korzystny? Czy nasi duchowni byliby bardziej otwarci, bardziej oryginalni, bardziej samodzielni? Czy można by na nich bardziej polegać w wielkich sytuacjach kryzysowych? Czy jest prawdopodobne, że ich duchowe doświadczenia byłyby głębsze, a ich osąd bardziej wiarygodny? Uważamy, że tendencja jest zupełnie odwrotna

G. I. Butler, \textit{No Church Manual}, „Advent Review, and Sabbath Herald”, 27 października 1883, s. 745.

.

Quotation:

Biblia zawiera nasze wyznanie wiary i dyscyplinę. Całkowicie wyposaża człowieka Bożego do wszelkiego dobrego dzieła. To, czego nie ujawniła w odniesieniu do organizacji Kościoła i zarządzania nim, obowiązków urzędników i duchownych oraz pokrewnych tematów, nie powinno być ściśle definiowane i rozpisywane na szczegółowe specyfikacje dla zachowania jednolitości, ale raczej pozostawione indywidualnemu osądowi pod kierownictwem Ducha Świętego. Gdyby najlepiej było mieć księgę wskazówek tego rodzaju, Duch niewątpliwie poszedłby dalej i pozostawił taką z pieczęcią natchnienia na niej

Tamże.

.

Od 1883 roku Kościół Adwentystów Dnia Siódmego znacznie się rozrósł; więc dla wygody, w 1931 roku, Komitet Generalnej Konferencji zagłosował za opublikowaniem podręcznika kościelnego¹. Kościół, jako zorganizowane ciało, powinien stosować porządek i dyscyplinę w sprawach organizacji i planów dla powodzenia misji Kościoła. Ale żaden komitet nie powinien sprawować władzy nad czyimś sumieniem i czyimiś przekonaniami. Tylko Bóg ma prawo do tej władzy. Dlatego Biblia jest naszym jedynym wyznaniem wiary. Poddajemy nasze sumienie Słowu Bożemu, nie człowiekowi ani grupie ludzi czy komitetowi. Wbrew temu wielu wierzy, że Bóg powierzył tę władzę ogólnemu zgromadzeniu Generalnej Konferencji. Lecz taka idea opiera się na błędnej interpretacji jednego konkretnego cytatu. Przeczytajmy ten cytat uważnie.

Ellen G. White:

Czasami, gdy mała grupa ludzi, którym powierzono ogólne zarządzanie dziełem, w imieniu Generalnej Konferencji, starała się realizować niemądre plany i ograniczać Boże dzieło, mówiłam, że nie mogę już uważać głosu Generalnej Konferencji, reprezentowanego przez tych kilku ludzi, za głos Boga. Ale nie oznacza to, że decyzje Generalnej Konferencji złożonej z należycie powołanego zgromadzenia przedstawicieli ze wszystkich części pola misyjnego nie powinny być szanowane. Bóg postanowił, że przedstawiciele Jego Kościoła ze wszystkich części ziemi, gdy zgromadzą się na Generalnej Konferencji, będą mieli autorytet. Błędem, którego popełnienie grozi niektórym, jest przyznawanie umysłowi i osądowi jednego człowieka lub małej grupy ludzi pełnej miary autorytetu i wpływu, który Bóg powierzył swojemu Kościołowi w osądzie i głosie zgromadzonej Generalnej Konferencji w planowaniu dla pomyślności i rozwoju Jego dzieła

9T 260.2; 1909

Siostra White wskazała, że ogólnoświatowe zgromadzenie Generalnej Konferencji ma autorytet jako głos Boga, jednak jest bardzo precyzyjna co do spraw, w których ma ten autorytet. Autorytet, który Bóg powierzył zgromadzeniu Generalnej Konferencji, jest w planowaniu dla pomyślności i rozwoju Jego dzieła. Chodzi o tworzenie planów misyjnych, a nie o zarządzanie wierzeniami czy sumieniem. Boży Kościół ma Jego głos dotyczący wierzeń; głosem Boga odnoszącym się do wiary jest Biblia. Biblia jest w pełni wystarczająca dla nas i jesteśmy wolni, aby poddać jej nasze sumienie. Żadne streszczenie jakiejkolwiek denominacyjnej wiary nie ma autorytetu, aby dyktować czyjąś wiarę; ani Fundamentalne Zasady, ani obecne Fundamentalne Wierzenia². Siostra White bardzo jasno stwierdziła, że Biblia jest jedyną regułą wiary, a każda doktryna powinna być kwestionowana za pomocą Pisma Świętego. W Wielkim Boju czytamy:

Ellen G. White:

Lecz Bóg będzie miał lud na ziemi, który będzie trzymał się Biblii i tylko Biblii, jako standardu wszystkich doktryn i podstawy wszystkich reform. Opinie uczonych ludzi, wnioski nauki, wyznania wiary lub decyzje rad kościelnych, tak liczne i niezgodne jak Kościoły, które reprezentują, głos większości — żadne z nich ani wszystkie razem nie powinny być uważane za dowód za lub przeciw jakiemukolwiek punktowi wiary religijnej. Przed przyjęciem jakiejkolwiek doktryny lub nakazu powinniśmy domagać się wyraźnego «Tak mówi Pan» na jej poparcie

GC 595.1; 1888

Wolność sumienia jest podstawą protestantyzmu i reformacji. Mamy nadzieję i wierzymy, że każdy adwentysta dnia siódmego będzie mógł korzystać z wolności poddania swojego sumienia Biblii bez bycia przymuszanym przez dyscyplinę lub jakiekolwiek inne środki. Kwestia wyznania wiary Kościoła i dyscypliny staje się bardziej istotna dzisiaj, gdy mamy obietnicę, że Bóg przywróci pierwotny fundament naszej wiary. Mamy nadzieję i modlimy się, aby dowody przedstawione tutaj przyniosły światło przywódcom Kościoła i zachęciły ich do wykorzenienia fałszywych praktyk w naszym środowisku. Tak, jak przywódcy religijni w czasach Chrystusa byli obdarzeni obowiązkiem zachowania Prawdy i rozpoznania czasu Bożego nawiedzenia, tak jest i dzisiaj z przywódcami Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. W dalszej części przedstawimy proroctwa, które Bóg dał w szczególności Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego. W naszych czasach, czasach końca, wszystkie filary naszej wiary, które były utrzymywane na początku, zostaną przywrócone. Niech każdy członek Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego rozpozna znaczenie odrodzenia, które Bóg zamierza zaprowadzić.