Odpowiedź na trynitarne poglądy Kellogga

Jeśli spojrzymy na kryzys Kellogga przez pryzmat osobowości Boga i Fundamentalnych Zasad, cytaty siostry White prędzej czy później jaśnieją w nowym świetle. W tym świetle widzimy konflikt między prawdą, którą otrzymaliśmy na początku, dotyczącą osobowości Boga, a doktryną o Trójcy. Aby uniknąć rozbieżności, w interesie obrony doktryny o Trójcy uczeni zawsze przesadnie podkreślają panteistyczną stronę problemu.

Chcielibyśmy przerwać tę tendencję do nadmiernego podkreślania panteistycznej strony sporu dotyczącego Kellogga. Siostra White zazwyczaj pisała zapobiegawczą prawdę; podchodziła do błędu poprzez wywyższanie prawdy. Dlatego napisała tak wiele o osobowości Boga. W większości jej cytatów na ten temat widzimy, jak rozwiewa trynitarny błąd, a nie błąd panteistyczny. Czytamy jeden z takich przykładów, gdzie ugruntowuje prawdę o osobowości Boga, odwołując się do siedemnastego rozdziału Ew. Jana.

Ellen G. White:

Osobowość Ojca i Syna, a także jedność, która między Nimi istnieje, są przedstawione w siedemnastym rozdziale Ew. Jana, w modlitwie Chrystusa za Jego uczniów

MH 421.7; 1905

Jest wiele przypadków, gdzie siostra White cytuje Ew. Jana 17 w odniesieniu do kryzysu Kellogga. Ci, którzy twierdzą, że kryzys Kellogga dotyczył wyłącznie panteizmu, powinni zapytać, jak Ew. Jana 17 odnosi się do Boga w przyrodzie. I nie tylko Ew. Jana 17, ale także rozdziały 13–16. W swoim liście do Kellogga napisała:

Ellen G. White:

[...] przestudiujcie rozdział trzynasty, czternasty, piętnasty, szesnasty i siedemnasty Ewangelii Jana. Słowa tych rozdziałów wyjaśniają się same. «To jest życie wieczne», oświadczył Chrystus, «aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś». Te słowa jasno mówią o osobowości Boga i Jego Syna. Osobowość jednego nie eliminuje konieczności osobowości drugiego

Lt232-1903.48, 1903

We wspomnianych rozdziałach Ew. Jana Jan nie odniósł się do niczego związanego z Bogiem w przyrodzie. Treść tych rozdziałów obejmuje to, kto jest jedynym prawdziwym Bogiem, jak Ojciec i Syn są jedno, ich prawdziwą relację i jak Jezus może być wszędzie obecny, a jednak wstąpić do Ojca.

Ellen G. White:

Jezus powiedział do Żydów: «Mój Ojciec działa dotąd i Ja działam.... Syn nie może nic uczynić sam z siebie, tylko to, co widzi, że Ojciec czyni; co bowiem On czyni, to samo i Syn czyni. Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje Mu wszystko, co sam czyni». J 5:17–20

8T 268.4, 1904

Ellen G. White:

Tutaj ponownie ukazana jest osobowość Ojca i Syna, pokazująca jedność, która między nimi istnieje

8T 269.1; 1904

Ellen G. White:

Ta jedność jest wyrażona również w siedemnastym rozdziale Ewangelii Jana, w modlitwie Chrystusa za Jego uczniów

8T 269.2; 1904

Ellen G. White:

«Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy uwierzą we Mnie przez ich słowo; aby wszyscy byli jedno; jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni byli jedno w Nas; aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś. A chwałę, którą Mi dałeś, dałem im, aby byli jedno, jak My jesteśmy jedno; Ja w nich, a Ty we Mnie, aby stali się doskonali w jedności, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że umiłowałeś ich, jak i Mnie umiłowałeś». J 17:20–23

8T 269.3; 1904

Ellen G. White:

Cudowne stwierdzenie! Jedność, która istnieje między Chrystusem a Jego uczniami, nie niszczy osobowości żadnej ze stron. Są jedno w celu, w umyśle, w charakterze, ale nie w osobie. W ten sposób Bóg i Chrystus są jedno

8T 269.4; 1904

Ellen G. White:

Relacja między Ojcem a Synem oraz osobowość ich obu są również wyjaśnione w tym fragmencie Pisma:

8T 269.5; 1904

Ellen G. White:

Tak mówi Jehowa Zastępów:

Oto mąż, którego imię to Latorośl:
I wyrośnie ze swego miejsca;
I zbuduje świątynię Jehowy; [...]
I będzie niósł chwałę,
I zasiądzie i będzie panował na swoim tronie;
I będzie kapłanem na swoim tronie;
I rada pokoju będzie między Nimi oboma»8T 269.6; 1904

Wspomniane rozdziały Ew. Jana dotyczą osobowości Boga, która została wyrażona w pierwszych dwóch punktach Fundamentalnych Zasad. Jaki błąd zwalczała siostra White, gdy odwoływała się do wersetów o tym, że Ojciec jest jedynym prawdziwym Bogiem i że Ojciec i Syn nie są jedną osobą? Panteizm? Z pewnością nie; ale najprawdopodobniej trynitarne poglądy, czyli wiarę w Boga jednego-w-trzech, czy też trzech-w-jednym.

Brat J. N. Loughborough, jeden z pierwszych braci, którzy pisali o osobowości Boga, napisał następujący komentarz do 17. rozdziału Ew. Jana:

Quotation:

Siedemnasty rozdział Ewangelii Jana sam w sobie wystarczy, aby obalić doktrynę o Trójcy. [...] Przeczytajcie siedemnasty rozdział Ewangelii Jana i zobaczcie, czy nie obala on całkowicie doktryny o Trójcy

J. N. Loughborough, \textit{Questions for Bro. Loughborough}, „Advent Review, and Sabbath Herald”, 5 października 1861, s. 184.

.

Zapobiegawcze pisma siostry White wspierające prawdę o osobowości Boga i Jego obecności są takie same jak innych pionierów adwentyzmu. Jeśli pionierzy adwentyzmu obalali doktrynę o Trójcy poprzez wywyższanie prawdy o osobowości Boga i obecności Boga, co sprawia, że myślimy, że Ellen White nie robiła tego samego, gdy podniesiona została teologiczna strona kwestii Trójcy? Mówiąc to, nie zaprzeczamy panteistycznej stronie sporu Kellogga, ale przez nadmierne jej podkreślanie, nie opisuje się dokładnie jego prawdziwego problemu. Właściwe zrozumienie sporu w sprawie Kellogga można osiągnąć, skupiając się przede wszystkim na prawdzie, którą siostra White wywyższała, a nie na błędzie, czy to panteizmie, czy Trójcy. Tą prawdą, którą siostra White wywyższała, była prawda o osobowości Boga i tym, gdzie jest Jego obecność. Jest to wyrażone w pierwszym punkcie Fundamentalnych Zasad, które były oficjalnym streszczeniem i przedstawieniem wierzeń Adwentystów Dnia Siódmego w czasach Ellen White; prawdą, którą my jako Kościół otrzymaliśmy i słyszeliśmy, i głosiliśmy¹ na początku.

Ellen G. White:

Błagam każdego, aby miał jasność i był stanowczy w sprawie pewnych prawd, które otrzymaliśmy i słyszeliśmy, i głosiliśmy. Stwierdzenia Słowa Bożego są jasne. Osadźcie mocno stopy na platformie wiecznej prawdy. Odrzućcie każdą formę błędu, nawet jeśli jest pokryta pozorem rzeczywistości, która zaprzecza osobowości Boga lub Chrystusa

Ms124-1905.12; 1905

Ostrzeżenie z poprzednich cytatów nie straciło na znaczeniu z biegiem czasu. Jest ono dziś nawet bardziej aktualne. Powinniśmy odrzucić każdą formę błędu, nawet jeśli jest ona pokryta pozorem prawdy, która zaprzecza osobowości Boga lub Chrystusa.